Sarajevo - Belgrado - Dag 20

Om 6.30 opgestaan om tijdig in het (Servisch) busstation te geraken, want daar vertrekken de bussen naar Belgrado. En omdat ik het lokale bus- en tram-systeem niet uitgedokterd krijg uiteindelijk een taxi genomen...
En dan beginnen de eerste valuta-problemen. Ik had een mooi uitgerekend budget aan Konvertibele Marken voor de doortocht door Bosnie, maar de niet geplande taxirit en het iets duurder dan verwacht uitgevallen busticket strooien roet in het eten, waardoor ik ook letterlijk geen eten meer kan kopen voor de 9 uur durende busrit die ik voor de boeg heb, ik kan nog net een half litertje fruitsap kopen voor onderweg... Smakelijk ;-)!!

Om 8 uur komt de bus aan en kom ik er achter dat ik in Croatie serieus verwend ben op bus-vlak: dat waren steeds gemakkelijke moderne van alle comfort voorziene airco-bussen...
De bus waar ik nu in terecht kom kan niet van voorgaande kwaliteiten verwacht worden. Als extraatje zit er een grote barst in de voorruit, maar het stelt me wel gerust dat ze over de hele barst stukjes plakband hebben gekleefd... ze denken aan de veiligheid ,-). Maar toch, het belooft een lange rit te worden!
En inderdaad, het wordt een lange rit: het eerste half uur stoppen we al 10 keer om andere mensen op te pikken (blijkbaar doen internationale bussen ook dienst als lokaal transportmiddel), en tegen de middag loopt het zweet van ieders rug, en de honger begint te knagen...

En bijslapen hoort er ook al niet bij... de eerste helft van de rit zwalpen we de hele tijd van links naar rechts over bergwanden, en de tweede helft rijden we verder over wegen met een kwaliteit die we in Belgie al ver in de buiten gaan moeten zoeken.
Enige troost is dat dit mijn laatste busrit is, vanaf Belgrado zijn het treinen, ik ben benieuwd :-)

Aankomst in Belgrado!
Maar voor ik iets kan gaan eten moet ik nog een kamer gaan zoeken, want dit keer heb ik niets vooraf geboekt... dus kan ik gepakt en gezakt en in een gezellige hitte die zich ergens in de 30 graden bevindt op zoek naar een vrij bed... gelukkig kan ik al terecht in de eerste hostel waar ik een goed half uur later aanbel :-) !
Nooit zo lekker gegeten en gedronken als deze avond!

Sarajevo - Dag 18 en 19

Na het inchecken bij Hostel Haris de drukte van Sarajevo ingedoken, een levendige stad, maar ook hier nog veel sporen van de oorlog: in de meeste huizen zie je toch nog kogelgaten, regelmatig kom je patrouillerende soldaten tegen, en het vreemdst van alles is dat Sarajevo tot vandaag blijkbaar nog steeds gesplitst is... als ik het allemaal goed begrepen heb in een Moslim en Servisch gedeelte, met elk bv een eigen politiemacht (die niets te zeggen heeft in het andere deel), eigen taal (cyrilissch geschreven Servisch en Bosnisch), eigen busstation, ...

Maar Sarajevo is toch vooral levendig, er is overal verkeer waarvan het niet echt opvalt dat het enigerlei verkeerswet dient te respecteren, iedereen wandelt ook overal tussen de autos (veel prachtig ouderwetse Lada's, Yugo's en andere Oostblok-vierwielers) door, maar dat is vooral uit noodzaak, de voetpaden zijn dikwijls onbestaand, en als er een is, dan staat het volgestouwd met in alle richtingen geparkeerde auto's...

Bij Haris is het ondertussen weer een gezellige boel, de twee avonden dat ik er ben trekt de hele hostel (een tiental mensen, waarvan ik vreemd genoeg de enige niet-engelstalige ben) er samen op uit om het Sarajevoaans nachtleven in te duiken, hetgeen gelukkig iets drukker is dan het Mostars :-)...

Haris zelf is trouwens een schitterend gastheer, hij doet ieders was en sleept constant traditionele keteltjes koffie aan. Hij is amper 19, maar baat de hostel al uit sinds zijn 15de... met de opbrengst onderhoud hij zijn 11 jarige zusje en zijn moeder, en wordt er gespaard voor de verdere heropbouw van hun woning die in de oorlog voor de helft vernield werd.

De laatste nieuwste Bosnische uitvinding bevalt ons ook wel, in de koelkast kan iedereen steeds terecht voor een frisse pint uit de enorme 2-literflessen bier die ze hier verkopen voor nog geen 1,50 euro!!
Ander bier gerelateerd nieuws: oppassen als je een restaurant binnenstapt... afhankelijk van de uitbater kan het immers zijn dat er geen alcohol geschonken wordt :-)!!

Mostar - Dag 16 en 17

Gedaan met het vakantie-gevoel, niet lang nadat we Bosnië-Hercegovina binnenrijden zie je het landschap al snel grimmiger worden: meer zichtbaar verlaten huizen waaraan je ziet dat er in de buurt gevochten is, on de paar kilometer waarschuwingsborden voor landmijnen, ...
En dat geldt ook voor Mostar, waar de gerenoveerde knappe restaurantjes en de met grote gaten doorboorde huizen elkaar afwisselen... Het lijkt op het eerste zicht opnieuw een museumstad, maar ondanks de marktjes en de vele terrasjes is de sfeer hier toch heel anders...

Gelukkig verdwijnt dat onwennig gevoel als we aankomen bij ons gastgezin voor twee dagen: een hartelijke Majdar komt ons aan de bushalte ophalen, waarna we bij haar thuis dadelijk overdonderd worden door haar kranige er minstens 90-jaar uitziende moeder: chocolade, cake, échte limonade en Bosnische koffie (elke keer als je haar tegenkomt blijft ze vragend ˝Coffee? Juice?˝ mompelen, een huiselijke hostel!
Iets daarna komt Majdars broer thuis en zit iedereen (zij gedrieën en intussen al een 8tal logies) op het balkon van hetgeen eigenlijk maar een drieslaapkamer appartement is.
Uiteindelijk zullen we de tweede nacht met 22 backpackers de nacht hier doorbrengen, overal staan dan ook extra bedden en liggen matrassen op de grond, alle kamers zijn in gebruik!
Zelfs in de hal liggen 2 mensen te slapen als Kelly, Tom en ik (en ik moet eerlijk zijn, niet al te stilletjes) om half vier thuiskomen van een nachtje stappen en verbroederen met de enige andere mensen die we na 12en nog tegenkomen in Mostar-centrum: de uitbaters van het enige nog open café :-)
En dan, amper drie uur later loopt de wekker af! Tijd voor onze lift naar het station waar we voor één keer eens de trein nemen, speciaal omdat de mooie route door de Lonely Planet zéér aangeraden wordt... niemand heeft jammer genoeg iets gezien als we twee uur later Sarajevo binnenrijden .

Ach ja: de tweede dag heeft Majdars broer ons ook nog meegenomen op een site-seeing van de omgeving van Mostar: inclusief picnick in de toren van een oude klooster-ruine, met op het menu een door moeder vers gebakken potato-pie en de bijbehorende yoghurt-drink...
Smakelijk :-)