Aftermezzo: Thongs in Dahab

Dahab. Ik en mijn boek maken het ons gemakkelijk, een paar kussens verder zijn Phil en Judy (57 en 53 jaar, afkomstig uit Australië *) aan een jong Brits koppel aan het uitleggen waarom zij sinds enkele jaren al vasthouden aan één bepaald merk strings, waar je die gemakkelijk via internet kan bestellen, hoe gemakkelijk ze niet zitten ("je voelt niet dat je ze aanhebt"), hoe verder ze ermee kunnen wandelen zonder dat ze er last van hebben ("gisteren nog 12 kilometer"), en dat ze dat merk strings sindsdien aan al hun vrienden en familie aanraden...

U begrijpt, dankzij Phil en Judy heb ik het moeilijk om me te concentreren.

Tot het me plots begint te dagen dat de "thongs" waarover zij het hebben waarschijnlijk geen "strings" zijn, maar het één of ander soort van schoeisel.

* Phil en Judy zijn fictieve namen, hun echte namen zijn Nick en Joan.

Snot, forel en mayonaise

Bijna een week terug, er zit weer realiteit in mijn hoofd en snot in mijn neus...

Mijn Restaurant koppels splitten omdat zij lesbisch blijkt, een kwakje mayonaise kost ondertussen evenveel als een klein frietje uit mijn jeugd, Jörg Haider is halsoverkop en postuum gebombardeerd tot vaandeldrager der griekse beginselen, en de forel wordt niet meer zo heet gegeten als hij driekwart eeuw geleden al dan niet opgediend werd...

En online staan de complete - of bij gebrek aan tijd een fijne selectie - tweedimensionele digitale visualiseringen van drie weken omzwervingen in bijvoorbeeld Caïro, Luxor, Aswan en Dahab...

Sometimes it rains in Cairo

Eerst dacht ik dat ik weer op de verkeerde plek aan het wandelen was, zo een plek waar er verschillende airco-toestellen tegen de gevel hangen te lekken... maar dit keer bleek het regen te zijn, op mijn laatste dag gaat het hier nog even regenen.

Eerst dacht ik dat de stad er daardoor weer wat frisser ging bijliggen, zo pas gewassen na een klein fiks regenbuitje, u kent dat wel... maar hier wil regen zeggen dat alle vuiligheid die zich de afgelopen weken op straat verzameld heet een kleine smurrie wordt.

Een mens leert nogal iets bij op een doordeweekse vrijdag!

Laatste dag Dahab...

Sinds de Sinai-klim van zondagnacht heb ik hier enkel liggen vegeteren... van 7 tot 10 op het strand liggen lezen... van 10 tot 13 op het strand liggen brunchen en lezen... van 13 tot 15 siesta... van 15 tot 18 op het strand liggen lezen... van 18 tot 23 op het strand liggen dineren en lezen...

En dit zware schema moet ik nog volhouden tot vanavond 23.30, als de nachtbus naar Cairo vertrekt.
Laatste loodjes...

Bobbejaan klim die berg

Toen onze God een godje was, was ie wel een sympathieke kerel die in huiselijke kring graag cadeautjes uitdeelde en goocheltrucjes deed voor zijn vrienden... Moses kreeg bijvoorbeeld een paar stenen tabletten om als koffietafel te gebruiken, en hij hoorde een stem in een brandende struik... jolijt alom, in die goeie oude tijd!

Vreemd genoeg zorgen sommige van dergelijke kleine anecdotes er soms voor dat er, enkele millennia later, om 5 uur 's morgens, op de 2340 hoge top van de berg Sinai, een paar honderd mensen zitten te klappertanden in de ochtendkou, wachtend op een zonsopgang...

En dat nadat ze een paar uur nachtelijk bergjeklim achter de rug hebben, laverend tussen de kamelen, coffeshops en andere pelgrims... waarna er een afdaling wacht die 3750 treden telt, alhoewel de uitvinder van het woord "treden" dit volgens mij niet in gedachten had... waarna we allemaal aanschuiven voor het schrijn waarin de restanten van die brandende struik zouden zitten...

De brandweer van Hemiksem

Het gebeurt nogal vaak dat ik dingen doe omdat ik vergeten ben waarom ik ze eigenlijk niet graag doe... met een willekeurig samengestelde groep op een toeristische uitstap vertrekken is daar eentje van...
Na twintig minuten heb ik de (guess once) amerikaanse jongen achter mij al vijf verhalen horen vertellen over zijn vroegere reizen, en ze eindigden allemaal met de conclusie dat dat wel de "most amazing experience" van zijn leven geweest was...

Most amazing experiences in mijn hoofd zijn dan weer een aftandse brandweerwagen zien voorbij rijden in Luxor, met op de chauffeursdeur het opschrift "Brandweer Hemiksem", tja...

Alhoewel het feit dat president Mubarak op mij gewenkt heeft natuurlijk ook voor altijd in mijn geheugen getypt staat!
En dat ondanks het feit dat we door hem een taxi (ipv bus) hebben moeten nemen naar de buiten het stad gelegen busterminal, want dankzij zijn komst was die dag de halve stad afgesloten voor het verkeer, op de hoofdwegen stond er om de tien meter een in het zwart gekleed legermannetje.

Verder waren onder andere de laatste tempels (Hatshepsut, Karnak), graven (Nefertite, Ramses 1,4 en 9) en musea (Luxor) van Egypte in de aanbieding... want na Luxor begin ik weer aan een nachtelijke busreis van 16 uren (in egyptische uren: 18) naar Dahab voor vijf dagen zon, zee, strand en stella!

En om het nog iets vermoeiender te maken begin ik aan die nachtreis op de avond van de dag waarop ik in de ochtend om 4 uur ben opgestaan... en dat alles om de zonsopgang boven Luxor en de Nijl te zien vanuit een heteluchtballon!

The most amazing experience of my life!

Als we de Hemiksemse brandweerwagen even buiten beschouwing laten...

De goeie oude tijd...

De bewapende konvooien zijn ook niet meer wat ze geweest zijn.
Tussen twee politiejeeps in rijden 2 microbusjes en 3 taxi's in een ijltempo tussen het andere verkeer door van Aswan naar Luxor, met haltes aan de tempels van Kom Ombo (bwa) en Edfu (ja).
Terwijl ik verwacht had dat we in een lange karavaan van vrachtwagens, bussen en auto's door de woestijn zouden trekken, bewaakt door tientallen zwaar bewapende militairen, behoedzaam rijdend, een verkenner vooruit sturend om te zien of er geen roversbende verschuilt ligt achter elke volgende duin!

Luxor!
Vijf dagen blijf ik hier, voldoende om de eerste twee dagen een vakantie in mijn vakantie in te bouwen, ik lig tot 11 uur in mijn bed, slenter van bankje naar terras naar mijn bed, hang, lees...

Maar dan, vandaag, stort ik me weer in het toeristische strijdgewoel, en bezoek ik de tempels van Karnak: waarlijk imposant, ik ben voor de eerste keer echt onder de indruk van een oude ruine...

Nog meer onder de indruk ben ik als ik hier in Luxor, voor de eerste keer in egypte, een winkeltje vindt waar er prijzen op de producten staan!! Ik ga er sindsdien elke dag even heen!
Ik ben er immers pas in Aswan achter gekomen dat je niet enkel moet onderhandelen over de prijs van souvenirs, maar ook over die van bijvoorbeeld een fles water van een anderhalve liter... die prijs kan immers varieren van 3 tot 10 pound, die van een blikje cola van 2 tot 6.
En als ik het allemaal goed begrijp zijn die 3 en 2 pound nog steeds toeristenprijzen, en betalen de aswanezen en anderen nog minder... (nootje: 8 pound = 1 euro)

Lang geleden is Michael Jackson eens komen optreden in Belgie, en wel op de weide van Werchter, een journalist van het Belang stak doen een beetje de draak met een Michael-fan die wanhopig op zoek was naar een vuilbak op de weide...
Ik herinner me nog dat ik toen toch ook even met die arme jongen moest lachen, afval gooiden we toen nog allemaal gewoon op de geweide festivalweidegrond.

De link?
Ik voel me hier al tien dagen die Michael-fan, rondzeulend met lege blikken, flessen en allerhande ander afval... terwijl iedereen hier alles gewoon op straat of in de Nijl gooit.

Slapstick-moment van de dag: een amerikaans meisje probeert aan haar pas gewonnen lokaal vakantieliefje uit te leggen hoe hij haar moet e-mailen als ze terug is gekeerd naar haar verre thuisland... de vertwijfeling in zijn aangezicht zie je gewoon met piramidiale stappen toenemen, terwijl zij gedurende het uur dat ik naast ze zit geduldig alles opnieuw van de eerste stap aan het uitleggen is, af en toe er een geruststellende "don't worry, you'll get the hang of it" tussenwerpend.

Kort samengevat: de afgelopen dagen is er niet veel gebeurd :-)
En later volgt er nog meer van dat!
U kijkt er waarschijnlijk al naar uit, zoals ik uitkijk naar mijn zestien uur durende nachtelijke busrit van overmorgen!

Tot dan
D

P.S. Kan iemand eens opzoeken of er nergens een officiele instantie bestaat die het uitbaten van een Irish Pub die enkel Heineken en Stella verkoopt bestraft middels het kielhalen onder een van die vijf verdiepingen tellende cruiseschepen?

Stella in the evening, Felucca in the morning

Om de treinvertraging uit mijn benen te werken besloot ik gisterenochtend een kleine wandeling te maken naar de oude Aswan-dam, twee uur later kom ik er aan om te merken dat het voetgangers niet toegelaten is om op de dam te wandelen, fijn, nog eens twee uur later ga ik dan maar verpozing zoeken in de Coptische kerk... waar Coptisch staat voor een locale versie van het Christendom.

Mooie kerk, en een mooie uitleg gekregen van een vrouw die zich voorstelt als een vrijwilligster van de kerk.

I am a volunteer.
This is the coptic church.
It is the 2nd biggest in Africa.
This is a coptic cross.
This is the chair of the coptic bisschop.
This is a folder about the coptic belief.
And this is a coptic souvenirshop, this coptic cross costs 35 pound.

Ik ben nog steeds niet aangesproken door iemand die uiteindelijk geen geld van me wil.

Tot gisterenavond, na een fijn kommetje Tagen Opergin (aubergines en gehakt uit de oven) in het enige restaurant dat een frisse pint serveert (Emy, dank u, Lonely Planet) geraak ik aan de praat (en drank) met Wael...
Vanmorgen dus een eerste keer wakker geworden naast een katertje...
En terwijl ik deze sta uit te waaien maak ik kennis met Ziko, de minst opdringerige felucca-kapitein die ik de afgelopen drie dagen ben tegengekomen.
Na een broodje falafel als extra ontbijt kies ik er dan ook voor om een halve dag wiegend over de Nijl te liggen dobberen in de blakende zon.

Zeer fijne kerel trouwens, Ziko, als hij hoort dat mijn gsm defect is (meegenomen in't handwasje van gisteren) trekken we na aanmeren nog een dik anderhalf uur door het stad om een nieuwe gsm te zoeken (en vinden) en uit te vissen waarom ik mijn nieuwe sim-kaart niet aan de gang krijg (Vodafone Egypte heeft ruzie met Belgie, of zoiets).

Morgenvroeg, 6 uur opstaan, en met het bewaakte convooi trekken we dan noordwaarts naar Luxor via weer een paar nieuwe oude tempels (Kom Ombo en Edfu).

Tot ginds!
Grtz
D

Cairo - Aswan: 18 uren

Half tien, het is al even donker, en ik kom aan op het Ramses-station van Cairo.
Ik ben eigenlijk een half uur te vroeg, maar ik ben blijkbaar niet de enige, perron 8 is gevuld met Egyptenaren, die allemaal enorm veel koffers, dozen en bumpers bijhebben.

Ik raak voor de eerste keer in een gesprek dat me geen geld kost... en gelukkig maar, want Mohamed (waar blijven ze die namen halen?) blijkt bijzonder handig als iets voor tienen de eerste trein binnenboemelt...

Ik heb mijn opgeluchtte ademhaling nog maar net uitgeademd (het ziet er een fijn luxueus treintje uit) als hij me meldt dat dit de onze niet is, maar wel de luxe-slaaptrein die bestemd is voor de toeristen.

Als iets na tienen de volgende het station aankomt hou ik even mijn adem in: de wagons schommelen binnen, de luiken hangen half los, ramen zijn er gewoon niet, sommige zetels staan serieus scheef... maar dit blijkt dan weer de trein voor de armere egyptenaar te zijn.

Iets later verhuist iedereen even van perron 8 naar 10 en terug door een verkeerde aankondiging van de omroeper, maar om iets na half elf komt dan toch eigenlijk ons toch wel goed uitziend treintje binnengereden. Veel beenruimte, zetels die ver achteruitgaan zonder iemand te storen en (weliswaar iets de kille) airco... op deze trein hou ik het wel 12 uur vol :-).

Maar als het bij ons kan dat treinen van 1 uur soms een vertraging van een klein half uurtje oplopen, dan is het theoretisch niet ondenkbaar dat een traject van 12 uur soms uitloopt tot eentje van... ... ja hoor, 17 uur later tuffen we op het gemakste Aswan binnen, waar een hitte van bijna 40 graden me verwelkomt... of beter: mem geholpen door zeventien uur airco en gebrekkige slaap, met ongezien enthousiasme tegen de vlakte mept.

De rest van de dag ben ik geen mens meer, en ik kruip dan ook om 21 uur in mijn bed.

D

P.S. hieronder ook enkele eerste in de rapte geselecteerde foto's

Foto's: Cairo en Aswan

Een hostel ligt in Cairo op the Fifeist Floor,










... en dit is de lift:

Dirk gaat voluit

De zon ook

De sfinx daarentegen

Moskee-zicht










Nijl-zicht











Ontbijt in Aswan-zicht










Vier uur wandelen in een loden zon om dan niet op de Aswan-dam te mogen

Intermezzo: Drinking in Cairo

Op een avond slenterde ik door een terrasbuurt als er weer een ober langs me komt wandelen en vraagt of ik geen thee of cola wil... als ik vriendelijk afwimpel fluistert hij op een samenzwwerderig toontje dat hij ook "Beera" heeft, zo een samenzweerderig toontje dat me dadelijk deed denken aan mijn eerste Werchter, waar me toen op dezelfde manier "hasjiesj" werd toegesist.

Om maar te zeggen dat een pint drinken hier geen evidentie is.

Gelukkig heb ik op de tweede dag, op een paar straten van mijn hostel, een klein winkeltje gevonden waar ze Stella verkopen (niet de onze, wel een autentiek best lekker egyptisch bier)!
Mijn bestelling krijg ik mee in een ondoorzichtige zwarte plastic zak, en drink ik daarna stiekem leeg op mijn kamer.
Vreemd genoeg smaakt het daardoor blijkbaar nog beter :-)!

Little Britain in Big Cairo

Ik zit rustig op een bankje, een paar meter verder staat een politiewagen, een oude man in de typische jurkerige klederdracht strompelt voorbij, houdt halt aan de linkerachterzijde van de wagen, licht zijn jurk een tiental centimeter op, en zet de kraan gezellig open!
Anarchy in Egypt! Of is het Absurdisme?

Verder geen nieuws, geen grote toeristische activiteiten.
Maar nadat ik er eergisteravond was achtergekomen dat ik mijn budget op bovenmenselijk wijze aan't overschrijden was, heb ik de afgelopen twee dagen wel vooral de stad (of is het "het stad") verkend.

Elke hoek die je omdraait blijft een verrassing, je wandelt in enkele seconden van de grootste luxe in de diepste miserie, van het platste toerismekapitalisme in het schrijnendste overlevingskapitalisme.
Achter de luxueuze etages hoge hotels vind je zonder probleem wel een straatje waar op de stoep een koe aan stukjes geslagerd wordt, terwijl de vliegen uitzwermen bij elke haal van het slagersmes, de katten onder tafel zitten te wachten op een toevallig vallend stukje vers vlees, en de naburige kolenhandelaar lustig een emmertje volschept voor de volgende klant.

En nu, nu ga ik de vuiligheid van me afdouchen en alles inpakken, straks om 22 uur vertrekt mijn nachttrein naar Aswan.
Mijn volgende hostel heeft me gelukkig net laten weten dat ze een pick-up dienst hebben! Hoezee! Hoezee! Het zal nodig zijn na een zittende rit van om en bij de 12 uurtjes...

Een met onverdroten moed een waarschijnlijk slapeloze nacht tegemoet stappende Dirk groet U, en U.

Intermezzo: Driving in Cairo

Het heeft me vele uren van opperste concentratie gevergd, uren waarin ik onverwijld het verkeer in de gaten hield, elk manoeuvre van elke auto werden geregistreerd, maar nu denk ik dat ik alles begrijp van het Caironese verkeersreglement!
Het scheelt eigenlijk niet eens zoveel met het onze...

Gordel: voorlopig enkel nog verplicht voor de chauffeur, maar het is voldoende als hij nog rustig wordt aangedaan nadat men tot staan is gebracht door een agent.

Richtingaanwijzers: enkel verplicht voor bussen vol toeristen.

Koplichten: mogen vervangen worden door zachte blauw of groen neon-lichtjes, of door een pillamp op het dashboard, mogen ook gewoon achterwege gelaten worden (het is hier soms spannend wandelen in den donker).

Kruispunten: verkeerslichten mogen genegeerd worden, agenten dan weer niet, zoals mijn taxichauffeur even wou aantonen (ten koste van 10 pound, maar dat viel nog mee, het meer geweest als hij er niet mee had gedreigd de president persoonlijk erbij te halen, mij zet hij als genoegdoening iets later god weet waar af, maar niet waar ik gevraagd had).

Claxon: mag enkel en alleen gebruikt worden om aan te geven
- dat iemand in je weg loopt;
- dat je gaat inhalen;
- dat je langs rechts gaat inhalen (2x);
- dat je een manoeuvre gaat uitvoeren;
- dat je aan een kruispunt rechtdoor gaat rijden
- dat er nog plaats in je taxi is;
- dat er volk in je taxi zit, en je dus gehaast bent (2x);
- dat je een andere taxi gezien hebt;
- dat je een vriend hebt gezien die Mohamed heet (inclusief alternatieve spellingen);
- dat je een gesluierde vrouw gezien hebt;
+ nog enkele andere redenen waarvoor mij de tijd mankeert om ze hier allemaal op te sommen.

Zonsondergang in Cairo met Nijl en Smog

Dat zou de ondertitel zijn van een foto die ik vanavond had kunnen nemen, als de pillen van mijn kodak niet net plat waren.

Maar laat ons beginnen bij het begin!!

Een begin waarbij ik al om 6 uur 's morgens doelloos door mijn huisje zwerf als een gevolg van het gevoel dat ik dit keer onder- in plaats van overvoorbereid (zie vorig jaar) aan deze onderneming ga beginnen, om dan 10 minuten voordat ik moet vertrekken erachter te komen dat ik nog vanalles (sandalen, toiletpapier, ...) vergeten ben, en mijn planten toch nog een laatste keer moet water geven.

Een begin ook waarbij ik dankzij een kleine vertraging bij de NMBS op een zaterdagochtend maar net op tijd aan de incheckbalie van Air France sta.
En waar ik me meteen in een reality-TV vliegtuigreis-cliche waan: als de vriendelijke dame namelijk het woord "overboekt" in de mond neemt, zie ik me die avond al vertoeven in een luxueus hotel, oververzadigd na een luxueus viergangenmenu op kosten van de maatschappij.

Alle dromen worden in Parijs echter snel irreality-TV als blijkt dat er plots toch weer plaatsen genoeg zijn. En al begrijp ik niet waarom ze de Economy-zitjes plaatsen achter de luxe-mensen (ogenuitstekerij), toch heb ik verder geen klachten over Air France: de zetels zijn zelfs Swa-compatibel, het eten valt tegen alle verwachtingen in mee, al laat ik wel enkele extra snoepjes aan me voobijgaan omdat ik het concept all-in-vlucht nog niet doorheb (te vaak Wizz-, Ryan- en andere -Airs gevlogen waarschijnlijk).

Maar het ging hier eigenlijk over Cairo!!!

Eerste indruk: overweldigend, een stad die letterlijk uit zijn voegen barst, en die dat in al zijn chaos ook echt wil laten zien. In het Downtown-area (waar mijn hostel ligt) lijkt het zel alsof Egypte elk uur afwisselend de Champions League, de Afrikacup en de wereldcup wint: het geclaxoneer voert 24/24 de boventoon. In andere wijken lijkt het dan weer net of de stad pas een maadenlange belegering achter de rug heeft...

Ik vind hier ook compleet nooit mijn weg, al twee keer ben ik al vertrokken naar Islamic Cairo (eentje van de oudere wijken), en al twee keer verdwaal ik hopeloos als ik ook maar een keer van mijn weg afwijk door een interessant uitziend straatje in te wandelen.
Niet dat ik zo niet al een paar keer op onverwacht mooie plekjes ben terechtgekomen, maar Islamitic Cairo zal toch weer voor morgen zijn.

Verder heb ik me vooral de toerist onder de toersiten laten uithangen: mummies kijken
in het Egyptisch Museum, en natuurlijk naar de piramides en de sfinx... inclusief Camel Ride (and I've got the pictures to prove it).

Na twee dagen ben ik er nog niet uit of ik het hier naar mijn zin heb, het is mooi rondwandelen door de verschillende buurten, thee drinken op straat, meewandelen in de chaos, Frogger te spelen elke keer als je de straat wil oversteken (weliswaar de gevorderde versie: zonder de veilige boomstronken)
Maar tegelijkertijd blijft de chaos en het continue lawaai me overdonderen, en begint het mouwhangen me nu al serieus op mijn heupen te werken: elke paar uur wordt ik aangesproken en begint het gesprek met steeds dezelfde standaardzinnen: "Where you from?", "What your name?", "You alone?", ... waarna het er telkens op de een of andere manier op neerkomt dat het mij geld gaat kosten. De "No, thank you"'s steken nu dan ook al gereed in mijn linkerachterzak.

En toch heb ik me vandaag laten vangen, de helft dan de tocht naar de piramides legde ik met de metro af, zodat mijn verdere taxirit goedkoper zou uitvallen. Als ik de metro uitkom word ik iets later aangesproken, de "No thank you" lag al klaar... maar omdat de zon schijnt, en ik niet echt houd van mijn paranoide zelf, en de man ook op weg lijkt naar de piramides met zijn twee zonen, en hij me op weg helpt om de minibus in plaats van de taxi te nemen (0.5 ipv 10 pound), ga ik dit keer mee met het verhaal...

... en bevind ik me even later, voor ik goed besef wat er gebeurd is, ergens in een prehistorische versie van een Thomas Cook reisbureau. Waar me, aan de hand van een mooie houten plattegond van het Giza-plateau, wordt uitgelegd waarom het mij 900 pound (+/- 110 euro!!) gaat kosten om de komende 3 uur zinvol te besteden.
Tot mijn eigen verbazing kom ik er nog vrij goed vanaf, zonder een te zuur gezicht van mijn persoonlijke Thomas Cook stemt hij ermee in om me op de voorheen vermeldde kameel naar de eerste piramide te brengen, en kost me dat 50 pound.
Toch nog het dubbele van de reguliere prijs voor een kamelenritje, maar aangezien ik niet wist hoe ik op eigen houtje de piramides moest gaan vinden leek me dat toen geen slechte prijs :-).

Van zweet parelende groeten,
D




P.S. Als ik een foto neem van de Nationale Islamitische Bank van Egypte, word ik aangesproken door iemand met een pasje van Internal Affairs. Iemand een idee waarom? De man zelf sprak geen Engels, en ik geen Arabisch.
Dat laatste trouwens tot grote ergernis van Mohamed, de Tourism Manager van deze hostel waar ik (eveneens trouwens) al twee dagen de enige gast ben. Want als ik snel even Arabisch wou leren zou ik de originele versie van de koran kunnen lezen, waarna ik dadelijk de liefde van Allah in mijn hart zou voelen, en nooit ofte nimmer meer zou twijfelen aan mijn nieuw gewonnen geloof.
Ik stond op het punt om op zijn voorstel in te gaan, maar dan moest hij me wel beloven zich evenzeer in de mooie kunst der wetenschappen te verdiepen, maar dat zag hij dan weer niet zitten.
Sinds dat gesprek glip ik toch weer net iets stiller mijn kamer in :-)

Kopenhagen

De kleine zeemeermin! Vier blikken Carlsberg uit de Seven-Eleven! Het Staatsmuseum voor de Kunst! De vrijstaat Christiania! Een Double Whopper menu bij de Burgerking! Vier blikken Carlsberg uit de Seven-Eleven! Het graf van Hans Christian Anderson!

Hier alvast de foto's, de verhalen volgen...

Ripley's Believe it or not! Feesten in Heidi's bierbar! Eindelijk naar Legoland! Een hamburger bij de McDonalds! Ons bezoek aan een fancy-dress house-warming-party!

Hier alvast geen foto's, de verhalen volgen misschien ooit later nog wel eens...

No More: Mind the Gap

Nieuws van de dag is toch wel het ontslag van die vriendelijk gestemde mevrouw die me er in Londen tot vervelens toe op attent maakte dat ik de Gap moest Minden.

Op haar site had ze immers enkele "alternatieve waarschuwingen" gezet, à la

• "Would the passenger in the red shirt pretending to read a paper, but is actually staring at that woman's chest, please stop. You are not fooling anyone. You filthy pervert"
• 
  
• "Would passengers filling in answers on the Sudokus please accept that they're just crosswords for the unimaginative and are not in any way more impressive just because they contain numbers"
• 
  
• "Do not drop litter on the train. Please use the tramps provided"
• 
  

En ik die dacht dat de Londense metro (en bij uitbreiding de Engelse ambtenarij) een oord van verdraagzaamheid en tolerantie was, in tegenstelling tot onze Gentse en Antwerpse stadscolleges heeft men daar bijvoorbeeld van't geloof afhangende uniformen voor de personeelsleden, concreet: ik ben er metro-bedienden, beveiligings-ambtenares, en douane-mevrouwen tegengekomen mèt hoofddoek, int openbaar, èn op straat, en dat zonder me op een bepaald moment meer of minder bedreigd te voelen.

Nu ik toch bezig ben, onlangs las ik dat men eraan denkt ook in Hasselt te beginnen met het plaatsen van camera's op strategische plaatsen.
Volgens mij zijn ze ook in Londen zo ooit begonnen, maar nu wordt je er overal aan herinnerd dat CCTV is watching you! Ok, je bent gewaarschuwd, en zelfs in vriendelijke geruststellende bewoordingen (het is voor UW veiligheid!), maar toch... ook op de vijfde dag bleef ik me nog uiterst bekeken voelen.

Op die vijfde dag stelde ik trouwens nog enkele andere dingen vast:
Als er voor één keer niet in grote letters op straat geschreven stond dat voetgangers zich best aan de stelregel "LOOK TO THE LEFT", "LOOK TO THE RIGHT" oftewel "LOOK BOTH WAYS" houden (en dit meestal ook nog eens voorzien van een dikke pijl, voor de oriëntatie-minderbedeelden onder ons), betrapte ik me erop dat ik bij groen in paniek in alle vier de wind richtingen begon te kijken en de straat niet over geraakte...

Day by Day

De volgende dagen verlopen eigenlijk volgens eenzelfde stramien.

Het in de prijs inbegrepen ontbijt sla ik over (oud wit brood, confituur en wakke cornflakes), waarna ik een kleinigheid koop in de plaatselijke supermarkt, en een dagticketje voor de metro. De metro is hier voor de occasionele reiziger trouwens serieus duur: het goedkoopste enkel ticketje kost een slordige 5,75 euro! Gelukkig ben ik van plan serieus over en weer te trekken, dus ik koop me een dagticket aan 7,50 euro, waar ik toch telkens minstens een zestal ritten uithaal...

Nog iets dat me in de metro (en aan de douane op de terugweg) opviel is dat er een speciaal uniform is voor de vrouwelijke islamitische bedienden: een uniform met bijpassende hoofddoek...
En ik had toch niet dadelijk de indruk dat iemand zich daardoor onveiliger of bedreigd voelde.

Als ik dit keer één ding goed heb voorbereid is het wel mijn zoektocht naar de beste tweedehandsboekenwinkeltjes... dat zijn dan ook de plekken waar ik het grootste gedeelte van mijn voormiddagen doorbreng, een mens moet iets doen nietwaar.

In tegenstelling tot de prijs van een metro-ticket zijn de prijzen van de grote Londense musea onverwacht laag, om niet te zeggen gratis!
De namiddagen breng ik dan ook cultureel verantwoord door in uren opslorpende plekken als het Tate Britain, het Tate Modern, de National Gallery, het Natural History Museum en het British Museum.

Maar die Britten zijn natuurlijk ook niet achterlijk, ook in Londen gaat enkel de zon voor niets op. En dus staan er overal grote glazen bakken die je aansporen tot een vrije gift van 5 euro, en is het onmogelijk om buiten te geraken zonder te passeren via een museumshop vol souvenirs die zich opvallend vaak tot kinderen richten.
Maar dit alles is natuurlijk geen probleem voor mensen zonder geweten of kinderen, de museums in Londen zijn wat mij betreft dus gratis!

Na het avondeten doen de te kille avonden me in de Prince Charles Cinema belanden, een kleine (één zaal) cinema met een bizar lage (6,45euro) inkom. Bizar, omdat hij toch héél centraal gelegen is, omringd is door andere cinema's waar de gemiddelde inkom 14 euro bedraagt, en er toch ook nieuwe films spelen zoals bv Rob Zombie's van meer bloed en borsten voorziene remake van Halloween.

In die cinema beland ik, samen met de rest van de zaal, trouwens ook in mijn eerste Candid Camera moment! Nu ja, echt spannend was het allemaal niet, tijdens de reclame (die hier trouwens een rating meekrijgt) hielden de makers van het Channel 4 programma Balls of Steel bordjes voor de projector waardoor er intelligente boodschappen als "You are all twats" op het scherm verschenen... het animo van het publiek was echter niet echt om naar huis te schrijven, ik betwijfel dan ook of het feit dat ik mijn handtekening nergens onder een "ok for tv" heb moeten zetten grote invloed zal hebben op mijn toekomstige carrière als TV-personality.

Mind The Gap

Terwijl de grote meerderheid der Vlamingen zich klaarmaakt om een bezoekje aan't kerkhof te brengen, wandel ik - toevallig samen met nog een andere rugzakker - te Hasselt een bijna verlaten station binnen. De trein heb ik dan ook volledig voor mezelf, waardoor ik toch al vroeg overvallen wordt door een gevoel van op-reis-zijn. De normaal gezien obligate mp3-speler en boek blijven dan ook opgeborgen... nog even genieten van de stilte voor ik straks aankom in het 8 miljoen zielen tellende Londen.

Gelukkig ben ik deze ochtend op tijd vertrokken, want aangekomen op Brussel-Zuid leer ik meteen dat reizen met de Eurostar meer weg heeft van een vliegreis dan van mijn dagdagelijkse gependel: minstens een half uur op voorhand inchecken, paspoortcontroles, metaaldetectoren, ...
Enkele uren later behoor ik tot de paar duizenden laatste Eurostar-reizigers die aankomen in London Waterloo (vanaf 14 november wordt dit station gesloten), haal ik mijn eerste Engelse ponden uit de Cash Withdrawel machine, en zoek ik me een weg naar de metro, die door de inboorlingen ook wel eens The Tube genoemd wordt.

Tijdens mijn eerste rit met the Tube valt het me dadelijk, en niet voor de laatste keer, op dat alles hier goed tot perfect geregeld is: je moet nooit zoeken naar een bordje voor een aansluitend traject of uitgang, op de (soms ellenhoge) roltrappen hangt om de paar meter een bordje met "Stand on the right", naast elke metrodeur vertelt een bordje dat hier de noodrem hangt (of dat ze aan de overkant hangt als er hier toevallig geen hangt), de gangen en metrostellen zijn continu gevuld met heldere en (vooral opvallend) verstaanbare stemmen die je zeggen waar je bent, waar je heen moet, dat je "The Gap" moet "Minden", moet oppassen met de deuren, en dat er op dit moment "good services" zijn op het hele netwerk...

Zonder enig probleem vind ik dan ook mijn hostel, dat een hotel blijkt te zijn, èn zich op een steenworp van Notting Hill bevind... een mooie eerste wandeling dient zich aan, want alles is zo vlot gegaan dat ik nog twee uur op overschot heb voor ik kan inchecken. Drie uur later kom ik terug, trotse bezitter van mijn eerste Britse aankopen: drie boeken!

Het hotel heeft zichzelf toch enige hostel-allures aangemeten door de kamers van de vierde verdieping te vullen met twee stapelbedden. Dat moet eigenlijk zijn: dè kamer op de vierde verdieping, want alle andere kamers op het vierde zijn afgebroken...
De eerlijkheid gebiedt me wel te zeggen dat ik wist dat hier werken aan de gang waren (daardoor is het bed spotgoedkoop), maar niet dat die werken in de kamer naast de mijne plaatsvonden...
Als ik dus zeg dat ik sliep in een propere verzorgde kamer, moet u zich daar de mate van properheid bij voorstellen die mogelijk is in een kamer die naast een bouwwerf ligt. En hetzelfde geldt trouwens voor het toilet en de douche iets verder in de gang.

En o ja, had ik al gezegd dat er geen lift was? En dat ik op't vierde zat? En dat ernaast geverbouwd werd? Daar kan een kamer in Mongkok niet tegenop ;o)!

Na alles in stilte uitgepakt te hebben, ondanks de Militia geluiden ligt hier iemand te slapen, vertrek ik richting eerste bestemming... de plek die als eerste vermeldt staat op het lijstje van elke toerist die voor de eerste keer in Londen aankomt: de afdeling Mathematics op de tweede verdieping van The Museum of Science!
Een Möbius-band die veranderd in een Paradromische Ring! De morfologisering van koffiekopje naar trouwring! Tetrahedronen en Dodecahedronen! Uit Meccano geconstrueerde apparaten die bepaalde integalen kunnen berekenen!

Sorry...

De eerste avond breng ik al slenterend door in het uitgaanscentrum dat wordt gevormd door the West End, China Town en Soho.
Proevend van de in elkaar overlopende geuren van de overvloedig aanwezige chinese, indische, pakistaanse, thaise en japanse restaurants.
Proevend van een maaltijd die bereidt werd in één van die overvloedig aanwezige chinese, indische, pakistaanse, thaise en japanse restaurants.

Daarna nog wat geslenter in de drukte (het zijn hier nochtans geen verlofdagen, dat belooft voor't weekend)... en dan richting hotel, waar mijn kamergenoten al allemaal onder zeil liggen. Mijn drie kamergenoten waarmee ik trouwens, tijdens de hele vijf dagen van mijn verblijf, twee woorden wissel (in totaal!). Ze slapen altijd als ik thuiskom, en zijn al vertrokken als ik opsta...

Nu, waarom iedereen al weg is voor 8u begreep ik al na de eerste ochtend: als ik om 8:05 richting douches trek, dan doe ik dat temidden een erehaag die gevormd wordt door de 30 bouwvakkers die bij elkaar getroept staan op de overloop en de trap richting properdere douches op't derde verdiep.

Tips for London?

Terwijl mensen die kiezen voor een pseudoniem als Slenterende Buffel bijna op ontwaken liggen in het verre Chengku, verliezen andere mensen, bijvoorbeeld mensen die als fictief adres een duister en miezerig steegje in Ukulore Valley verkiezen, een half uur van hun leven dankzij crawlsgewijs de schaamte voorbij zwemmende kijkbuisprogramma's die luisteren naar de naam Beauty and the Nerd.

Als een gelukje dat me overkomt tijdens dit ongelukje blijkt het hoofdthema vandaag wiskunde te zijn... hogere wiskunde!
Talloos zijn trouwens de blauwe maandagen waarop ik tijdens mijn wonderjaren bijles gaf in datzelfde onderwerp, en ik me blauw smurfde aan voor de meesten onder u schijnbaar onbenullige dingen als limieten, integralen, tellers die noemers worden aan de andere kant van het "is gelijk aan"-teken, en de onmogelijkheid van delen door nul.

Maar ik kan me niet herinneren dat ik toen ooit een wiskundige redenering heb gehoord waarbij de vraag "Wat is de som van -4 en 5" op zenuwachtige wijze ongeveer als volgt wordt beantwoordt:
- Euh, hoe bedoelt u? Wat -4? Of wacht, 5-4=1, en dan doe ik plus 5, dat is 6!
- Bent u daar zeker van?
- Nog niet, als ik dan 6-2 doe heb ik nog 4, en als we daar dan +5 bijtellen hebben we 7 !
- Dat is jammer genoeg een fout antwoord...

En dan stellen we nu de echte, en eveneens volledig verloren gelopen, vraag: iemand die niet te missen tips heeft voor een citytrip Londen?

Sorry, ik krijg er geen genoeg van:
- Hoeveel is 60% van 100?
- Euhm, als er in de winkel 60% korting is moet je de helft nemen, en daar nog ongeveer 10% vanaf doen.
...waarna ze lang na lang twijfelen haar eerste antwoord (40) toch nog in 60 veranderd, God bestaat toch, en hij kijkt naar VTM op donderdagavond.

Eindelijk foto's

Ik moet bekennen dat ik mijn camera iets te dikwijls vergat te gebruiken...

Maar een klik op deze foto:

brengt u toch bij een rijtje foto's die ik afgelopen maand genomen heb...

U kan daar kiezen tussen de "Complete" verzameling foto's of een eigenhandig zorgvuldig geselecteerde "Selectie".

Grtz en tot een volgende!